من آدم گذارنده و رونده‌ای هستم. آدمی که این را می‌خواند فکر می‌کند آدمی که این را نوشته خیلی هم با خودش حال می‌کند که این‌طور است. تیریپ «من چه روح بی‌قرار و ناآرامی دارم. آه!» اما من نمی‌کنم. دیگر نمی‌کنم. خیلی دیگر معلومم شده آدم گذارنده و رونده چه از سر ضعف می‌گذارد و می‌رود. آدم می‌خواهد خودش را بگذارد و برود، بعد خوب که دور شد، تا خواست نفس راحتی بکشد، می‌بیند خودش چسبیده بهش، دنبالش راه افتاده آمده، مثل یک برادر عقب‌افتاده مایه خجالتی که آب دهنش آویزان است.
حالا چرا آدم‌های گذارنده و رونده یک‌جوری چیز می‌نویسند که به نظر می‌رسد حال می‌کنند با خودشان که چه روح بی‌قرار و ناآرامی دارند، آه؟ به نظر من چون حسادت می‌کنند. یعنی من آدم گذارنده و رونده را دارم می‌بینم که توی یک عصر بعد از باران نشسته توی خانه خالی‌اش خیره شده به برادرش با آن تکان‌های نامربوط سر و دستش و صداهای یک‌جورهایی حیوانی که از گلویش درمی‌آید. برادره نگاهش را می‌بیند و می‌خندد. یک خنده زشتی که گذارنده و رونده رویش را می‌کند آن ور. و نگاهش از پنجره می‌افتد به یک زن و مردی که دارند با هم راه می‌روند و دخترکشان --در حالی که خوشحال چتری را که تازه برایش خریده‌اند می‌چرخاند-- گاهی عقب‌تر از آن‌ها، گاهی جست‌و‌خیزکنان جلوتر از آن‌ها، دارد باهاشان حرف می‌زند... بعد یک دفعه می‌بیند دستش خیس شد، چون برادره آمد دهنش را چسبانده به دستش. هل می‌دهد برادره را محکم، با اشمئزاز، با نفرت. برادره می‌زند زیر گریه. گذارنده و رونده یک‌هو به خودش می‌آید، می‌رود برادره را بغل می‌کند، نگهش می‌دارد و نوازشش می‌کند تا آرام شود. بعد می‌رود دفتر خاطراتش را باز می‌کند می‌نویسد «شنبه، ۹ آذر: من چه روح ناآرام و بی‌قراری دارم، آه...»، زیر یادداشت پنج‌شنبه ۷ آذر که نوشته «من چه روح ناآرام و بی‌قراری دارم، آه!» و قبل از یادداشت سه‌شنبه ۱۲ آذر که خواهد نوشت «من چه روح ناآرام و بی‌قراری دارم! آه...».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر