گفتم در این «بی‌من»ای دائمی که به سر می‌برم تویش احساساتم را حس می‌کنم؛ اما این معنایش این نیست که این وضعیت تأثیری روی احساساتم نگذاشته است. خیلی‌وقت‌ها نمی‌دانم چه احساسی دارم. احساساتم دور و گنگ‌اند بیشتر وقت‌ها. همه احساسات هم انگار ضعیف و غیرمستقیم شده‌اند (طبیعی هم هست به نظرم. «من» را که از معادله حذف کنی احساسات مستقیماً برانگیخته نمی‌شوند. مثل تفاوت زندگی کردن و فیلم دیدن می‌ماند خب). خیلی‌وقت‌ها از روی عوارض جسمی می‌فهمم که الآن درگیر حسی هستم. انگار که خودم خونسرد و بی‌حس وارسی می‌کنم و می‌بینم که این بدن دارد از ترس می‌لرزد، این موجود نمی‌تواند جلوی خنده‌اش را بگیرد، این موجود گلودرد گرفته از بغض، دارد هق‌هق می‌کند (جالب است که خشم را هنوز بهتر از هر چیزی حس می‌کنم و دوست داشتن برایم غریب‌ترین و گم‌ترین حس است). این وضعیت احساساتم کلافه و خسته و عصبانی‌ام می‌کند. همه‌اش به نظرم می‌آید از آدم‌های دیگری که حس دارند و حس‌هایشان مال خودشان است، آدم‌هایی که «من» دارند، آدم‌هایی که آدم‌اند کمترم. انگار که در مرتبه نازل‌تری از موجودات باشم.
تأثیرات دیگری هم دارد این وضعیت توی زندگی‌ام. همه‌اش احساس می‌کنم حواسم جایی است که نمی‌دانم کجاست. انگار از ۳۰ درصد مغزم بیشتر نمی‌توانم استفاده کنم. تمرکز کردن برایم سخت است و در عین حال حواسم جای مشخص دیگری هم نیست. تصویر کلی داشتن از خودم و موقعیتم سخت است برای خودم. انگار دیدم محدود شده باشد و نتوانم کلی نگاه کنم اطراف را، انگار تا یک شعاع کمی از اطراف را بتوانم ببینم فقط. البته از نظر بینایی مشکلی ندارم، خودم هم گاهی چشم می‌چرخانم اطراف و می‌گویم «مشکل چیست؟ ببین همه‌جا را که می‌بینی»، اما مسئله این است که آن‌جاها که در هر لحظه از حوزه دید بیرون‌اند انگار وجود ندارند. گاهی اطراف را نگاه می‌کنم و به خودم می‌گویم «خوب نگاه کن، ببین این‌جایی، اطرافت را ببین، کل فضا را ببین، تو توی این فضایی»؛ اما کمی که سرم را می‌چرخانم حس می‌کنم مکان عوض شده و لحظه پیش در جای دیگری بوده‌ام. این حالت را نسبت به زمان هم دارم. در یک لحظه به بودن در آن زمان فکر می‌کنم و لحظه بعد که می‌رسد لحظه پیش انگار وهم بوده، می‌دانم لحظه بعد که برسد این لحظه فعلی هم خواب و خیال می‌شود.
هیجده سالم که بود یک‌بار گفتم من را ببرید پیش روان‌پزشک. توی خانواده ما روان‌پزشک رفتن مال دیوانه‌هاست، عیب و زشت است، و ما اگر حس کنیم باید برویم پیش روان‌پزشک، چاره‌اش این است که دست از این مسخره‌بازی‌ها برداریم. دعوایی شد توی خانه. به زور موفق شدم راضی‌شان کنم. توی آن دو سه نیم‌ساعتی که با استرس رفتم روان‌پزشکه چیزی تشخیص نداد. همان جلسه اول تشخیص داد که مضطربم. درصورتی که اضطراب من ناشی از نگرانی این بود که حالا که موفق شده‌ام بیایم نکند این نتواند کاری بکند، و ناشی از عذاب‌وجدان آن همه پولی که او می‌گرفت. یک‌بار یکی دو سال قبل‌ترش هم مخفیانه رفته بودم و روانشناسه گفته بود که این مشکل هویت است که نوجوان‌ها دچارش می‌شوند.
بعد از این تجربه‌ها دیگر ناامید شدم از این که کسی کاری بتواند بکند. به خودم گفتم قبول کن این‌جوری بودنت را، مثل آدمی که قبول می‌کند فلج است. اما این وضعیت دائمی که در من جریان داشت، یک خط پررنگی بود که بین من و دیگران کشیده می‌شد، که من و «آن‌ها» را جدا می‌کرد از هم.
دو سه سال پیش بود که یک روز عصر، کلافه از این وضعیت دائمم، توی گوگل سرچ کردم not feeling my feelings، صفحه به صفحه و سایت به سایت پیش رفتم تا رسیدم به این‌جا و بعد این‌جا. خوب یادم هست که وقتی پیدا کرده بودم این صفحه‌ها را، وقتی برای اولین بار بعد سال‌ها می‌دیدم آدمیزاد دیگری هم تجربه کرده آن چیزهایی را که مهم‌ترین وجه شخصیت من بوده، چه حالی شده بودم. نمی‌توانم بگویم حس خوبی بود. می‌لرزیدم و احساس گنگی و گیجی‌ام هم بیشتر شده بود. آمدم توی وبلاگم گذاشتم آدرسش را که اگر کس دیگری هم مثل من بود ببیند و بداند که جایی تعریف شده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر