آتیکم بشهاب قبس لعلکم تصطلون

این التهابم همان بلندی گرفتن آخرین شعله است پیش از خاموش شدن... تا که خاکستری به جا ماند از این پس، گهواره ققنوس، یا آتشی که گلستان شود به ابراهیم...

خاکستری، خاکستری، خاکستر

قبلاً نوشتم بودم این را... خرده‌ها بدند؛ خرده‌ هوش، خرده زیبایی، خرده مصیبت، خرده خواستن، خرده نخواستن، خرده رذالت...

خرده‌ها آدم را معلق نگه می‌دارند بین زمین و هوا، نمی‌گذارند آدم در آرامش قطعیت و امنیت اطمینان پناه بگیرد. خرده‌ها خرده‌خرده روان آدم را می‌فرسایند و تمام می‌کنند.

زبان زندگی جمله‌های جاری جشن طبیعت

بهار چه حالم را خوب می‌کند همیشه. در همین چند روز، بوته‌های تمشک و علف هجوم آورده‌اند و راهم را به آن تکه جنگل که درختم آنجاست پوشانده‌اند. عین خیالشان نبوده که چند روز نبوده‌ام، که چند روز توی دخمه خودم، در تنهایی و تاریکی نشسته بوده‌ام. یک وقتی هم خواهد بود که من نخواهم بود و تمشک‌ها و درختم همین‌طور، هر بهار وحشیانه سبز خواهند شد، درختم که نمی‌داند درخت من است.

کجاست جای رسیدن

هر بار، هر بار، از نو می‌رسم به اینجا.

عدالت توهم است

چقدر مبارزه سخت است، وقتی که تنها پاداش معمولی بودن است.

یک وقتی یک مرکز مشاوره و روان‌درمانی می‌زنم اسمش را می‌گذارم بازندگان شریف. 

خشم از امید می‌آید. آدم خشمگین آدم امیدوار است. غم حضور آرام و فروتن ناامیدی است.